Louisiana

Die indrukwekkendste vondse van die Noord-Amerikaanse Indiane se argaïese tydperk in Louisiana is talle van die vroegste sogenaamde holms, groot piramide-, halfsirkel- of ook slangvormige aardwalle. Die oudste holms en daarmee die oudste bekende bouwerke in Noord-Amerika bevind hulle in Louisiana. Van die middelargaïese holms is Watson Brake en Frenchman's Bend by die huidige Monroe. Hulle word op sowat 5 500–5 000 jaar geskat.^[2] Die bekendste struktuur is Poverty Point wat aan die einde van die argaïese tydperk ontstaan het. Die kultuur, wat na dié struktuur genoem is, het oor dele van Louisiana en die buurdeelstate gestrek. Dit het sy bloeitydperk rondom 1500 v.C. bereik en was daarmee een van die oudste of self die oudste komplekse beskawing in die Amerikaanse geskiedenis.^[3]

Die Woudland-tydperk, wat op die argaïese tydperk gevolg het, het in groot dele van Louisiana van 1000 v.C. tot 1000 n.C. bestaan en van die vorige kultuur verskil deur die groter gebruik van keramiek en die toenemende gevestigdheid en gebruik van landbou. Hoewel hierdie tydperk veral gekenmerk was deur die nomadiese leefwyse van jagter-versamelaars, het ook halfpermanente nedersettings ontstaan.^[4] In die middelperiode het in Noord-Louisiana die Hopewell-kultuur ontstaan, wat ook 'n groot invloed op die kulture in Louisiana gehad het.

• 
  Die Hopewell-kulture en dié wat hulle beïnvloed het
• 
  Die Marksville-kultuur van 100 tot 400 v.C.
• 
  Fourche Maline van 300 tot 800 n.C. en Mill-Creek-kultuur van 100 tot 400 n.C.
• 
  Coles-Creek-kultuur van 700 tot 1200 n.C.

Die Mississippi-tydperk het langs die noordelike Mississippirivier ontstaan en verskeie kulture van Louisiana beïnvloed, waaronder veral die Plaquemine-kultuur tussen sowat 1200 en 1400 n.C. en die Caddo-kultur. Die mielielandbou het versprei. Die Mississippi-kultuur was die enigste Indiaanse beskawing noord van Meksiko wat versterkte stede opgerig het, die sosiale struktuur het 'n sterk hiërargiese kenmerk gehad en opvallende kenmerke met die Asteke se samelewing in Meso-Amerika getoon.

• 
  'n Kaart van die Mississippi-kulture
• 
  Verspreidingsgebied van die Plaquemine-kultuur
• 
  Voorbeelde van pottebakkery uit die Plaquemine-kultuur
• 
  Verspreidingsgebied van die Caddo-kultuur

In 1528 het Pánfilo de Narváez die eerste Europeër geword wat by die Mississippidelta aangekom het. In 1542 het Hernando de Soto se ekspedisie deur die noorde en weste van Louisiana getrek, waar hulle die Caddo en Tunica ontmoet en die Mississippirivier se loop tot by die Golf van Meksiko gevolg het.

Toe hulle in Louisiana aangekom het, het daar talle Indiaanse volke gebly, waaronder die Atakapa, Appalousa, Acolapissa, Tangipahoa, Chitimacha, Washa, Chawasha en Yagenechito; die Bayougoula, Quinipissa, Mougoulacha, Houma en Okelousa wat almal aan die Choctaw behoort het; Avoyel en Taensazu van die Natchez; Tunica, Koroa, Caddo, Adai, Natchitoches, Yatasi, Nakasa, Doustioni en Quachita,^[5] waarvan sommige spore in die vorm van plekname agtergelaat het, byvoorbeeld die Tunica, Tangipahoa of die Natchitoches.

Die Spaanse conquistadores het hier nie die maklike rykdom gekry waarop hulle gehoop het nie, soos dit ander voor en ná hulle in Meksiko of Peru gevind het. Gevolglik het hulle nie belanggestel in Louisiana se permanente kolonisasie as deel van die Spaanse Ryk of die stigting van basisse nie.

In 1682 het Robert Cavelier de La Salle vanuit die noorde oor die Mississippirivier Louisiana en die monding van Noord-Amerika se grootste rivier bereik. Hy het sy tog in die Franse kolonie Nieu-Frankryk begin, wat destyds uit die huidige Franstalige gebiede van Kanada bestaan het. Hy het die groot gebiede tussen die Groot Mere en die Golf van Meksiko vir Frankryk in besit geneem en dit na die Franse koning Lodewyk (Frans: Louis) XIV Louisiana genoem. Daarmee het hy indirek naamgewer geword van die latere deelstaat Louisiana wat slegs 'n fraksie van die voormalige Franse kolonie Louisiana beslaan.

In 1699 het Pierre Le Moyne d'Iberville die Fort Maurepas naby die huidige Biloxi as eerste Franse basis langs die suidelike Mississippirivier op die gebied van die huidige deelstaat Mississippi gestig. Die in 1714 gestigte plek Natchitoches het die eerste permanente Europese nedersetting in Louisiana geword.^[6] In 1718 is onder die naam La Nouvelle-Orléans ("Die nuwe Orleans", genoem na Filips II van Orléans) die huidige New Orleans deur Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville gestig. Ná Mobile (Alabama) en Biloxi (Mississippi) het in 1722 New Orleans die hoofstad van Louisiana geword.

Die Skotsgebore Franse minister van finansies en hoofminister van die Mississippi-kompanie, John Law, het in 1717 die ingrypende besluit geneem om ter bevordering van die plantasieboerdery swart slawe na Louisiana in te voer. Hulle moes hul werk verrig op die nuwe tabakplantasies. In 1719 het die eerste slaweskepe in New Orleans aangekom.^[7] Van 1719 tot 1753 is 6 000 slawe uit Afrika na die kolonie geneem en hul regstatus is, soos in al die ander Franse besittings, deur die Code Noir bepaal.

Die Franse koloniste het spoedig die Indiaanse teenstand in die gesig gestaar. Veral teen die Natchez het hulle van 1710 tot aan die einde van hul heerskap in 1763 vier oorloë gevoer. Die bloedigste van dié oorloë was die Natchez-opstand in 1729, waartydens die Natchez en hul bondgenote die Franse Fort Rosalie vernietig, meer as 200 koloniste gedood – waaronder die hele volwasse manlike bevolking – en meer as 300 vroue, kinders en slawe gevange geneem het.^[8] Die Natchez was tydens hierdie konflikte dikwels verdeel in 'n Frans-vriendelike en 'n -vyandelike deel. Die agtergrond van hierdie gewapende konflikte was meestal die uitsettings van Indiërs deur die Franse wat 'n gebied vir die tabakaanbou wou gebruik. Die konflikte het ook ander Indiaanse volke soos die Chickasaw betrek, maar is meestal buite die huidige Louisiana in die aangrensende Mississippi besleg. Die Indiane is dikwels deur die Franse se swart slawe ondersteun.

'n Reeks verdere oorloë tussen Franse en Indiane buite die huidige Louisiana was deurslaggewend vir die land se toekoms. Die sogenaamde Franse en Indiaanse Oorlog (1756–1763) is tussen Britte en Franse en hul onderskeidelike Indiaanse geallieerdes oorwegend op die gebied van die Groot Mere gevoer en het met die Franse nederlaag en die verkoop van hul kolonie Louisiana an die Spanjaarde in 1763 geëindig.

In 1762 het die Franse al hul koloniale ambisies in Noord-Amerika laat vaar en hul kolonie Louisiana in die geheime Verdrag van Fontainebleau aan Spanje oorhandig. Dié magsverandering is met die Verdrag van Parys in 1763 bekragtig. Gedurende die daaropvolgende vier dekades van Spaanse heerskappy oor Louisiana het die Franse invloed in dié gebied egter versterk deur twee migrasiegolwe. In die 1760's het die sogenaamde Akadiërs na Louisiana migreer. Die Akadiërs was Franse wat hulle oorspronklik in die Kanadese Akadië gevestig het, wat reeds in 1713 Brits geword het. Van 1750 af het hier deur Frankryk ondersteunde opstande opgevlam, wat in 1755 met 'n grootskaalse uitsetting van die Franse uit Akadië geëindig het. Ná jare se rondswerf het die meeste vlugtelinge die nou Spaanse Louisiana bereik. Hulle vorm die kern van Louisiana se huidige Franstalige bevolkingsgroep, die Cajuns. Joseph Broussard was die aanvoerder van die eerste groep Akadiërs wat Louisiana bereik het: Nadat die Britte hulle in Akadië gevange geneem het, is hy toegelaat om met 'n groep van 200 mense hulle op die Britse Karibiese eiland Dominica te vestig, waarvandan hulle in 1765 na Louisiana migreer het.^[9]

Die uitbreek van die Franse Rewolusie het van die 1780's af met rojalisties gesinde vlugtelinge nog 'n groep Franse na Louisiana gebring. Ook Duitsers het hulle in Louisiana gevestig. Van 1768 af het hulle hulle in die destyds Côte des Allemands, nou German Coast genoemde gebied gevestig, spoedig die Franse taal oorgeneem en sodoende ook die Franse kenmerk in die land vergroot.^[10] Die Spaanse immigrante was oorwegend Isleños genoemde setlaars^[11] vanuit den Kanariese Eilande wat hulle tussen 1778 en 1783 in Louisiana gevestig het.

Beide die vrye en die onvrye nie-Indiaanse bevolking het gedurende die Spaanse tydperk gegroei. In 1763 was daar tussen New Orleans en Pointe Coupee (noord van Baton Rouge) 3 654 vrye en 4 598 slawe. Volgens die 1800-sensus – nou met Wes-Florida – was daar 19 852 vrye en 24 264 slawe in Neder-Louisiana, wat ongeveer die huidige deelstate Louisiana, Mississippi en Arkansas beslaan. Hoewel dié getalle nie só presies is soos hulle blyk nie, bevestig hulle, dat destyds swart slawe reeds in die meerderheid was en 'n sterk invloed op die inheemse kultuur uitgeoefen het.^[12]

Op 1 Oktober 1800 het Spanje en Frankryk onder Napoleon Bonaparte die in die geheim voorbereide Derde Verdrag van San Ildefonso voorberei. Die destyds van Frankryk afhanklike Spanje het daarmee Louisiana weer aan Frankryk oorhandig. Dit was deel van Napoleon se ambisies om in Noord-Amerika weer 'n groot Franse koloniale ryk te vestig. Hy het egter vroeg met sy poging misluk om die opstandige, ook Franse Karibiese eiland Haïti te herwin, waar voormalige slawe enkele jaar voorheen tydens die Haïtiaanse Rewolusie hul vryheid en onafhanklikheid verkry het. Dié nederlaag het Napoleon genoop om sy Amerikaanse planne te laat vaar en Louisiana aan die jong Verenigde State te verkoop.

Die Louisiana-aankoop, die Amerikaanse aankoop van die Franse kolonie Louisiana, was die grootste aankoop van grond in die geskiedenis. Die gekoopte grond het meer as een kwart van die huidige Verenigde State beslaan, dus 'n veelvoud van die huidige deelstaat en het die destydse Amerikaanse gebied verdubbel.

Oorspronklik wou die Amerikaanse president Thomas Jefferson slegs die stad New Orleans van Frankryk aankoop. Die Amerikaners het hier sedert 1795 die "reg van vestiging" geniet en die Spanjaarde het hulle toegelaat om die hawe te gebruik. Ná die verkoop aan die Franse het hy gevrees dat hierdie regte in gevaar was. Eers in Parys het die Amerikaanse onderhandelaars, wat oor die aankoop van New Orleans sou onderhandel, die aanbod ontvang om die hele kolonie Louisiana aan te koop en hulle het ingestem.

Nou was dit egter van nadeel, dat reeds met die oorhandiging van Louisiana deur die Spanjaarde aan die Franse die gebied se grense nie presies afgebaken is nie. Daar het verskille ontstaan tussen die Verenigde State en Spanje oor die aangekoopte gebied se grense. Volgens die Spanjaarde het Louisiana rofweg bestaan uit die helfte van die huidige Louisiana en 'n smal strook in die middel van dié deelstaat asook uit die westelike helfte van die huidige twee deelstate Arkansas en Missouri. Volgens dié Spaanse voorstelling sou sowat die helfte van die huidige deelstaat Louisiana nie by die aankoop ingesluit gewees het nie en sowel die suidooste en die suidweste sou Spaanse gebied gewees het. Die Verenigde State was egter van mening dat hulle die hele huidige Louisiana aangekoop het. Wes-Florida, 'n strook grond tussen die Mississippi- en Perdido-riviere, is ook betwis. Ná 'n opstand in Wes-Florida het die Verenigde State in 1810 dié gebied geannekseer en dit tussen die huidige Amerikaanse deelstate Louisiana, Mississippi, Alabama en Florida verdeel, waardeur Louisiana se oosgrens bepaal is.

Franse en Spanjaarde het voorheen reeds oor Louisiana se wesgrens verskil,^[13] deur die Louisiana-aankoop het die Verenigde State dié konflik geërf. In 1805 het Spanje ná vrugtelose onderhandelinge sy diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State opgeskort en van Oktober 1805 tot Oktober 1806 was daar klein skermutselings in die omstrede gebied rondom die Sabinerivier. Daar was ook gerugte, dat albei kante troepe naby die betwiste gebied saamgetrek het.^[14] Om dié spanninge te ontlont het hulle ooreengekom om die omstrede gebied as neutraal te beskou, waardeur in die weste van Louisiana die Sabine-vrystaat ontstaan het, waarna ook as Neutral Ground, Neutral Strip, Neutral Territory of No Man's Land of Louisiana verwys is. Volgens dié ooreenkoms tussen albei lande is nóg soldate nóg setlaars op die gebied toegelaat. Setlaars van albei kante het hulle egter nie aan dié verbod gesteur nie en die wettelose gebied het drosters, politieke vlugtelinge, avonturiers en 'n groot aantal misdadigers gelok.^[15] In 1810 en 1812 het albei regerings gesamentlike militêre ekspedisies na die gebied ontplooi om die bandiete te verdryf.

Eers die Adams-Onís-verdrag in 1821 het die twispunte in die weste deur 'n mengsel aan territoriale omruiling en Amerikaanse aankope beëindig. Die steeds geldige wesgrens van Louisiana is daarmee ook in die weste tussen die Verenigde State en die destyds Spaanse Texas bepaal.

Die gebiede wat met die Louisiana-aankoop verkry is, het nie die status as deelstate ontvang nie; hulle het egter as "gebiede" (organized incorporated territories) deel van die Verenigde State geword. Hulle is erken as 'n grondgebied van die VSA (incorporated) en met 'n regering wat erken is as regsverteenwoordiging deur 'n wet van die Amerikaanse Kongres (organic act) is hulle as "georganiseerd" (organized) beskou. Die Orleans-gebied, voorloper van die huidige deelstaat Louisiana, is op 1 Oktober 1804 deur die Organic Act van 26 Maart 1804 gestig en op 10 April 1805 deur die territoriale parlement in twaalf counties ingedeel. William C. C. Claiborne het die gebied se goewerneur geword en van 1804 tot 1812 in dié pos gedien, dit wil sê die hele bestaanstydperk van die New Orleans-gebied.

In 1811 het in die New Orleans-gebied naby die hoofstad New Orleans die grootste slawe-opstand in die Amerikaanse geskiedenis uitgebreek, die German Coast-opstand. Sowat 500 slawe het aan die German Coast, 40 myl van New Orleans, in opstand gekom en tot sowat 32 km na die stad opgeruk. Die gebied se hele militêre krag was nodig om dié opstand te onderdruk.^[16]

Op 30 April 1812 het die Orleans-gebied onder die naam Louisiana as die 18de deelstaat by die Verenigde State aangesluit. Om verwarring te voorkom is in Junie dieselfde jaar die in die noorde aangrensende Louisiana-gebied in Missouri-gebied hernoem.

Tydens die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 was Louisiana 'n oorlogsteater. Selfs ná dié oorlog se amptelike einde het in Januarie 1815 die Slag om New Orleans gewoed, waartydens die Amerikaners die Britse invalsmagte verslaan het. Eers kort daarna het albei kante van die vredesooreenkoms verneem.

Louisiana se hoofstad New Orleans het 'n groot ekonomiese opswaai beleef en die belangrikste Amerikaanse hawe vir die uitvoer van beide katoen en suikers geword. In 1840 het New Orleans oor die grootste Amerikaanse slawemark beskik, was – die wit bevolking in ag genome – een van die rykste stede van die land en die derde grootste Amerikaanse stad net ná New York en Baltimore.^[17]

Ingevolge die gedwonge verskuiwings van Indiane het Louisiana in die 1830's 'n ekonomiese oplewing beleef. Dit is verder bevorder deur die skuldbefondsde uitbreiding van vervoerroetes. Gevolglik het Louisiana se begrotingstekort in 1840 aansienlik gestyg. As gevolg van die ekonomiese krisis van 1837 het Louisiana in 1840 bankrotskap verklaar en voortgegaan om slegs 'n deel van sy staatseffekte te bedien. In 1849 het Baton Rouge vir enkele jaar Louisiana se hoofstad geword.

Met 18 647 mense het Louisiana net voor die Amerikaanse Burgeroorlog ook die grootste aantal vrye swart mense van al die Amerikaanse deelstate gehuisves. Die meeste van hulle het in die suidelike deel gebly, waaronder veral in New Orleans, baie van hulle het aan die middelklas behoort en was goed opgevoede mense.^[18] Volgens die 1860-sensus was 331 726 mense slawe, sowat 47% van die hele bevolking van 708 002.^[19]

Die oprigting en uitbreiding van die dykstelsel was deurslaggewend vir Louisiana se ekonomiese vooruitgang, veral vir die uitbreiding van die uitvoerprodukte suiker en katoen se landbougrond. Teen 1860 was in Louisiana 1 190 km dyke langs die Mississippirivier en nog 720 km langs sy sytakke meestal per hand uitgebrei.^[20]

Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Amerikaanse Burgeroorlog.

Met die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog in 1861 was die magtiges se belange in die deelstaat eenparig. Louisiana se ekonomie was gegrond op slawewerk. Ná Abraham Lincoln se verkiesing tot Amerikaanse president het dit op 26 Januarie 1861 sy uittrede uit die Unie verklaar en dadelik by die Gekonfedereerde State van Amerika aangesluit. Daarmee was Louisiana een van die Konfederasie se stigtingslede. Die Unie se strategie om die suidelike deelstate deur die Mississippivallei se besetting in twee te deel, het tot 'n vroeë verowering van die deelstaat Louisiana gelei. Reeds in die tweede oorlogsjaar, op 25 April 1862, is New Orleans deur troepe uit die noorde verower, die Gekonfedereerde Louisiana se hoofstad is vervolgens na Shreveport verskuif. In 1865 het die Gekonfedereerde State oorgegee.

Soos die ander deelstate van die verslane Konfederasie is Louisiana onder militêre administrasie geplaas en het saam met Texas die militêre distrik 5 onder generaalmajoor Philip H. Sheridan se gesag gevorm. Daarop het die fase "Heropbou", die ombou van die suide volgens die noorde se idees gevolg, waaronder veral die afdwinging van die slawebevryding en die burgerregte vir swart mense, die verwydering van Gekonfedereerde ondersteuners uit politieke poste en die ontwikkeling van 'n nuwe grondwet vir die deelstaat. Weerstand teen die transformasie is militêr onderdruk. Drie jaar later, op 9 Juli 1868, het Louisiana by die Unie heraangesluit.

In 1874 is in Louisiana die White League gestig, 'n rassistiese organisasie soortgelyk aan die Ku Klux Klan. Later dieselfde jaar het in New Orleans die Slag van Liberty Place gewoed, waartydens 5 M000 White League-lede met 3 500 polisiebeamptes en burgermaglede van Louisiana slaags geraak het om die goewerneur se afsetting af te dwing. Eers deur die ontplooiing van soldate uit die noorde kon die Unie orde in die stad herstel.^[21]

Die in die hele suide regerende Demokratiese Party het van die 1880's af daarin geslaag om die swart bevolking as 't ware van sy stemreg te ontneem, waarmee sowat die helfte van die stemgeregtigdes van verkiesings uitgesluit is. Met die in 1898 goedgekeurde nuwe grondwet is vereistes vir die stemreg ingevoer soos 'n fooi om as 'n kieser te kan registreer, 'n bewys van verblyf en toetse vir skryfvaardighede, waarmee groot dele van die swart bevolking direk uitgesluit is. Terwyl in 1896 130 334 swart mense en ongeveer dieselfde hoeveelheid wit mense as kiesers geregistreer was^[22] was daar in 1900 slegs sowat 5 000 geregistreerde swart kiesers in die hele deelstaat en in 1910 slegs 730.^[23] Deur die sogenaamde "oupa-klousule" het wit mense diskriminerende bepalings soos die toetse vir skryfvaardighede vrygespring. Die wit Demokrate het hier tot laat in die 20ste eeu onbetwiste alleenheerskappy uitgeoefen.

In 1923 het Louisiana algemene "wit" voorverkiesings ingevoer, waarmee Afro-Amerikaners van dié onder die gegewe omstandighede faktiese eenpartystelsel se enigste beslissende verkiesingsproses op deelstaatvlak uitgesluit is.^[24] Hierdie voortgesette diskriminasie en die ekonomiese situasie het tussen 1910 en 1930 tot die eerste groot migrasie onder Afro-Amerikaners uit Louisiana en ander suidelike deelstate na die noorde of Kalifornië gelei.

In die tydperk van die Groot Depressie in die 1930's is Louisiana deur die populistiese goewerneur Huey Pierce Long regeer wat 'n outokratiese regeringstyl gehad het en in 1935 vermoor is. Sy idees vir die hantering van die ekonomiese krisis het verder gegaan as dié van president Franklin D. Roosevelt se New Deal. Hy het die "hoofbelasting" wat aan die stemreg gekoppel was, afgeskaf, een van die elemente wat swart mense verhinder het om hul stemreg uit te oefen, maar die "wit" voorverkiesings het bly voortbestaan tot in 1944, toe hulle uiteindelik deur die Amerikaanse Hooggeregshof afgeskaf is. Nog in 1948 het slegs 1% van Louisiana se swart bevolking daarin geslaag om hul stemreg uit te oefen.^[25]

Daar is nuwe maniere gevind om die swart bevolking van sy stemreg te ontneem. Hoewel in New Orleans en die suidelike gemeentes van Louisiana, wat 'n lang tradisie van vrye, swart burgers gehad het, burgerregtebewegings hard gewerk het om swart kiesers te registreer, het die persentasie tussen 1948 en 1952 tot slegs 5% gestyg. Teen 1964 het die aantal tot 32% toegeneem.^[26] Die persentasie geregistreerde swart kiesers het egter aansienlik gewissel, van 93,8% in Evangeline Parish tot slegs 1,7% in Tensas Parish. Die voortgesette diskriminasie het gelei tot 'n tweede groot migrasie van swart mense uit Louisiana na die noorde en weste, met die gevolg dat die proporsie Afro-Amerikaners hier teen 1960 tot 32% gedaal het.^[27]

Die swart Burgerregtebeweging het met die Burgerregtewet van 1964 en die Kieserswet van 1965 deurslaggewende wette teen die diskriminasie afgedwing en teen 1968 was amper 59% van Louisiana se stemgeregtigde swart bevolking as kiesers geregistreer. Vandag beloop hul aandeel sowat 70% en is daarmee hoer as in enige ander deelstaat van die suide.^[28] In 1967 was Louisiana een van die laaste Amerikaanse deelstate wat deur die Hooggeregshof van die Verenigde State gedwing is om die verbod op gemengde huwelike te wysig.

Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Orkaan Katrina.

Die orkaan Katrina was aan die begin van die nuwe millennium 'n keerpunt in Louisiana se geskiedenis, toe dit in 2005 die dyke van die Pontchartrainmeer gebreek het en 'n groot deel van New Orleans oorstroom is. Die natuurramp het met 1 000 slagoffers in 'n skandaal ontwikkel. Van die meeste slagoffers was swart mense. Hulpdienste is deels gestaak nadat helikopters na bewering deur oorlewendes geskiet is. 'n Onbekende aantal dooies was slagoffers van wit vigilante-groepe en die rassistiese agtergrond van mediaberigte en die deelstaat se versuim om bystand te verleen was oënskynlik. Teen 2008 was 120 000 voormalige inwoners van New Orleans, meestal swart mense, steeds versprei oor die Verenigde State, soms in noodskuilings.

In 2010 is die Golf van Meksiko deur die Deepwater Horizon-olieramp geraak, die ergste olieramp in die Amerikaanse geskiedenis. Die ontploffing van die Deepwater Horizon-olieboor het 'n groot besoedeling langs die kus van Louisiana en ander Golfstate veroorsaak.^[29]

In Augustus 2012 het Orkaan Isaac die golfkus getref, insluitende Louisiana. Dit het oorstromings, kragonderbrekings en skade aan die infrastruktuur veroorsaak.^[30]